leven

Wij Nederlanders en Belgen zijn dol op de Costa del Sol in al haar facetten: het klimaat, de cultuur, de gastronomie …we zijn er dol op. Voor wie hier permanent wil wonen en nog wil of moet werken is zelfstandig ondernemen vaak de meest logische keuze. Ondernemen aan de Costa is en blijft voor ons […]

Toen ik net in Spanje woonde, verwonderde ik me er regelmatig over; de goklustige Spanjaard. Ik had niet kunnen vermoeden dat loterijen zo’n belangrijk onderdeel zijn in het leven van de Spanjaard. Die liefde voor het gokje wagen, vertaalt zich ook in het straatbeeld, je kunt er letterlijk niet om heen. Elk zichzelf respecterend dorp

“Je komt er zeker heel vaak?” deze vraag wordt mij regelmatig gesteld sinds ik in Spanje woon. Standaard is mijn antwoord “Nee, niet echt eigenlijk. Tenminste niet zo vaak als voor mijn emigratie”. Voor de mensen die niet in een vakantieland wonen is het misschien ondenkbaar dat je er niet regelmatig een bezoek aan brengt

“Nee niet daarin” roept mijn man in het voorbijgaan als hij ziet dat ik koffieprut in de afvalbak wil gooien. “Gooi het maar bij het groente- en fruitafval. Ik kan het goed gebruiken”, roept hij erachteraan en voordat ik kan vragen waarvoor, is hij alweer weg. Nou heb ik ooit heb ik ergens gehoord dat

Nadat er voor de zoveelste keer negatieve berichten over jongeren in de media verschenen was ik het zat. Ik draag de jongeren in het algemeen een warm hart toe en had de maanden ervoor veel Nederlandse jongeren online gesproken. Het ging op zijn zachtst gezegd niet zo lekker met veel van hen. Ik wilde iets

‘Ik ben deze week in Málaga, als je het goed vindt zien we elkaar om 09.00 uur bij de cafetaria tegenover de markt. Ik nodig je uit voor een ontbijt’. Ik las de mail nog een keer, het stond er echt; ontbijt. Voor de duidelijkheid de mail was afkomstig van de directeur new business van

“Goedemiddag, ik heb een auto gereserveerd”, zeg ik tegen de jongedame bij de autoverhuurbalie op Schiphol. “Good afternoon, what is your name?”, is haar antwoord. Het gebeurt me de laatste tijd steeds vaker als ik in Nederland ben; ik word in het Engels aangesproken! Ik blijf het een beetje gek vinden. Ik ben lang en

Hoe zekerder je bent van jezelf en je gewoontes, hoe gekker de ander. Dat geldt ook voor culturen en landen, wat leidt tot opvattingen variërend van ‘Jesses, ze bakken de friet hier in olijfolie’ tot generalisaties als ‘Dat wordt nooit wat met dat land!’. Sinds we in Andalusië wonen, merken we de verschillen duidelijk: weinig

Sinds we naar Spanje zijn verhuisd hebben we een aantal Spaanse gewoontes geadopteerd. Zo eten we tussen de middag de hoofdmaaltijd en ontbijten regelmatig buiten de deur. We houden regelmatig siëstas en hebben ongemerkt onze rijstijl aangepast. We hebben veel meer geduld ontwikkeld omdat we na al die jaren als geen ander weten dat mañana

“Life at the campo is hard, but at least you know you are alive”, dit werd 11 jaar geleden tegen ons gezegd door de vorige eigenaar van ons huis. Een flamboyante Engelse muzikant die met zijn lovely wife op het punt stond wederom te emigreren, ditmaal naar Bulgarije. En wat had hij achteraf gelijk! Het