Francisco Franco Bahamonde werd op 4 december 1892 in Ferrol (Galicië) geboren als tweede van vijf kinderen. Zijn vader is officier bij de Spaanse marine, hij krijgt een streng katholieke opvoeding van zijn moeder die nogal dominant zou zijn geweest.
Ferrol was de grootste marinebasis van Spanje, tot het land aan het einde van de negentiende eeuw de laatste verre koloniën kwijtraakte. De tijd van pracht en praal van de marine was voorgoed voorbij. Francisco wilde toch in de voetsporen van zijn vader treden maar de marine nam alleen nog maar de allerbesten aan. Daar hoorde Franco niet bij, overigens niet alleen omdat hij maar 1.63mtr. lang was.
Franco gaat naar de militaire academie in Toledo en neemt daarna deel aan de gevechten om de grondgebieden in Marokko. Hij staat daar bekend vanwege zijn wreedheid en gebrek aan belangstelling voor vrouwen en drank. Hij maakt snel carrière en komt als kapitein in 1916 gewond terug naar Spanje. Een jaar later trouwt hij met de ultra-katholieke Carmen Polo. Ze krijgen een dochter (die waarschijnlijk geadopteerd is): Carmencita.
In 1926 wordt Franco directeur van de militaire academie in Zaragoza en stelt al zijn vrienden uit het legioen dat in Afrika diende aan. Zijn focus ligt echter niet op militaire strategie maar op ideologie en nationalisme. Hij wil het grootse Spanje weer in ere herstellen. Op ingenieuze wijze weet hij steeds verder op te klimmen en wordt uiteindelijk opperbevelhebber van het leger. Na drie jaar strijd verslaan zijn troepen de republikeinen en benoemt hij zichzelf in 1939 Generalisimo. Hij verhuist met zijn gezin naar het koninklijk paleis El Pardo.
Tot hij op 20 november 1975 in het ziekenhuis La Paz in Madrid overlijdt, zijn er tijdens zijn leiderschap naar schatting 300.000 mensen omgebracht en naar schatting 500.000 Spanjaarden vluchtten naar het buitenland.
