Waar in Nederland de motor vier maanden in winterslaap gaat vanwege regen, kou en strooizout, blijft menig motorrijder in Spanje juist in de zomer van de weg. De hitte, het verkeer en de drukte maken het simpelweg onaangenaam. De rest van het jaar is dit land een paradijs voor motorliefhebbers. Je kunt hier duizenden kilometers door prachtige landschappen maken. En als je eens een totaal nieuwe uitdaging wilt ligt Afrika vlakbij. Zelf dan ‘even’ naar Dakar rijden is niet eens een heel raar plan.
Tekst & foto’s: Eduard Megens
Niet zomaar een ritje: een route vanaf San Pedro de Alcántara, via Tarifa naar Noord-Afrika, dwars door het Atlasgebergte naar het zuiden, verder langs de Westelijke Sahara en uiteindelijk door naar Mauretanië, om dan — als kroon op het avontuur — Lac Rose bij Dakar te bereiken. Het werd een reis die uiteindelijk niet de geplande eindbestemming haalde, maar wél het soort verhaal opleverde dat je bijblijft.
Een vroege start
Het is donker wanneer ik om zes uur ’s ochtends de Honda 750 start in San Pedro. De lucht is koel, de stad nog stil. De rit naar Tarifa is bijna meditatief: lege wegen, een opkomende zon en het vooruitzicht dat Afrika slechts een uurtje varen verderop ligt. De ferry van negen uur wacht niet, dus het wordt doorrijden.
Op de ferry worden de motoren van onze groep van vijf door twee mannen vastgezet alsof ze elke dag tien stormen trotseren. Bagage gaat deels op de motor, maar de meeste duffels verdwijnen in het volgbusje, samen met gereedschap en de onmisbare jerrycan benzine.
Alles gecheckt
Aan boord begint het formele deel van de reis: paspoortcontrole en de eerste stempel. Zodra we van de ferry rijden, gaan alle motoren door de grote scanner en wordt de bagage gecontroleerd, steevast met de vraag of we geen wapens of drones bij ons hebben. Daarna volgt het inklaren van de motoren zelf. Met de voertuigdocumenten in de hand krijgen we uiteindelijk het bekende kleine witte papiertje — het document dat je nodig hebt om Marokko later weer uit te komen. Pas dan kan de reis echt beginnen.
Tanger Ville blijft een sensatie. Je rijdt van de ferry af en meteen de chaos van de stad in: taxi’s, handkarren, brommers, vrachtwagens, voetgangers — alles beweegt tegelijk, en toch gaat het nooit echt mis. Binnen een paar straten is de bedrijvigheid verdwenen en begint het landschap zich te openen. Marokko is veelzijdig, maar voor motorrijders is het vooral een land van ruimte.
Het stadje Ouzoud is het doel van de eerste dag. Een rit vol verandering: heuvels worden bergen, steden worden dorpen, en de geuren van Europa maken plaats voor munt, kruiden en stof van het binnenland. Ouzoud is een kleurrijke halte met winkeltjes, stalletjes en de imposante watervallen.
Atlasgebergte: een route die blijft hangen
De dagen daarna trekken we het Atlasgebergte in. Dit deel van Marokko is een mix van strak asfalt tot hobbelige gravelwegen, van groene valleien en plateaus waar niets lijkt te groeien. De motoren werken hard maar voelen zich thuis. Het is een rit die continu verrast: na elke bocht verschijnt een ander landschap. Soms rijden we door dorpen waar kinderen zwaaien alsof je een verloren familielid bent, soms door lege hoogvlaktes waar geen mens te zien is.
Mijn makelaarsblik zoekt instinctief naar mooie plekken om te wonen, maar hier besef je vooral hoe het voelt om écht onderweg te zijn. Bij het binnenrijden van elk dorp van betekenis staan politiecontroles; meestal begroeten ze ons vriendelijk en kunnen we zonder oponthoud doorrijden.
De poort naar de woestijn
Zagora verschijnt aan het einde van een lange rit. Het is een stadje dat poort naar de woestijn genoemd wordt — en dat is niet overdreven. Vanaf hier verandert het landschap opnieuw. In Zagora sliepen we in een kaïma, een traditioneel tentenkamp midden in de woestijn. De tenten zijn verrassend comfortabel ingericht met prima bedden en een eigen douche en toilet.
’s Avonds genieten we van een heerlijk diner, door de bedoeïenen bereid: een geurige tajin met groenten en zacht vlees, warm brood uit de kleioven en de onvermijdelijke muntthee die het diner afsluit. De rest van de reis slapen we vooral in lokale riads en goede hotels, telkens met een andere sfeer en charme.
Een dag later rijden we richting Guelmim. De lucht wordt helderder, de warmte droger. De horizon lijkt te schuiven maar komt nooit dichterbij. Dit deel van Marokko kent een schoonheid die je voelt in stilte. De wegen zijn recht, de wind constant; het ritme bijna hypnotiserend. Het is duidelijk: hier begint een andere wereld, die van de reiziger met een verre bestemming.
De hele ochtend rijden we met een vrij harde zijwind; ik voel dat de wind de zandkorrels tegen mijn enkels blaast, net boven mijn motorlaarzen. Later blijkt dat die combinatie van wind en zand op sommige plekken zelfs de lak van het chassis van de motor heeft gezandstraald.
In trance rijden
Tankstations zijn schaars — soms pas na honderd kilometer — en de weg is zo recht en eenvormig dat die monotone rust op zichzelf een risico wordt. Het verkeer is minimaal.
Regelmatig waait er een dun laagje zand over het asfalt, en ineens kan dat veranderen in een strook van tientallen meters zand die één weghelft volledig bedekt. Dan moet je in een fractie van een seconde uitwijken. Als op datzelfde moment een tegenligger komt, of wanneer bij hém het zand op zijn weghelft ligt, is het alert blijven geblazen op een weg waar je gemakkelijk honderd rijdt.
Eindeloze leegte en onverwacht leven
Wanneer we de Westelijke Sahara binnenrijden, voelt het alsof de wereld is uitgezoomd. Alles wordt groter: de vlakte, de lucht, de afstand tussen twee bochten.
De weg is een potloodstreep door een oneindige zandvlakte. Soms waait het zand over het asfalt alsof de duinen hun territorium heronderhandelen. Het verkeer bestaat hier voornamelijk uit vrachtwagens en kamelen — en die laatste nemen rustig de tijd om over te steken.
Dakhla is een van die plekken die je niet vergeet. Een dun schiereiland met aan de ene kant de oceaan en aan de andere kant een enorme groene lagune. Het voelt geïsoleerd en levendig tegelijk. Kitesurfers, vissers, nomaden, militairen — het is een mengsel dat nergens anders bestaat.
Naar het zuiden, door de Kreeftskeerkring
De ochtend erop gaat de reis verder langs de kust. We passeren de Kreeftskeerkring, het geografische lijntje dat Afrika in twee verdeelt. Het monument staat er stoer bij, het bord ernaast onder een bijna onleesbare laag stickers. Het is een plek waar elke reiziger even stopt, hoe warm of winderig het ook is.
Daarna volgt de lange rit naar de Mauritaanse grens. De leegte is overweldigend. Links zand. Rechts zand. En soms, midden op de weg, meer zand. Afrika begint hier echt.
De grens waar de reis keerde
We bereiken de grens in de late namiddag. De Marokkaanse kant is efficiënt, zij het op z’n eigen tempo. Daarna volgt een drie kilometer lange strook niemandsland: rotsen, wrakken, zandduinen en een weg die er niet echt is. Langs de kant staan borden die waarschuwen voor landmijnen, wat het geheel nog onwerkelijker maakt. Het is de meest surrealistische drie kilometer van de hele reis.
En dan komt het moment dat alles verandert: twee deelnemers blijken geen e-visum voor Mauretanië te hebben. We hebben werkelijk alles geprobeerd: via een tussenpersoon ter plaatse betalen, bellen, regelen – maar niets bleek mogelijk om het e-visum te omzeilen.
Regels zijn regels
Uiteindelijk hebben we 48 uur aan de grens gewacht in de hoop dat de aanvraag alsnog zou doorkomen, maar ook dat bleek niet genoeg. Het e-visum liet langer op zich wachten dan wij konden blijven.
Achteraf bleek dat de reisorganisatie niet op de hoogte was van de wijziging in de visumprocedure. Zij gingen er nog van uit dat een visum aan de grens kon worden verkregen zoals in 2024 gebruikelijk was.
En bij deze grens is de regel simpel: geen visum is geen toegang. Er wordt niet onderhandeld, niet uitgelegd, niet verzacht. De boodschap is kort:
“Retour Maroc.” En dat is het dan.
Alles heeft zijn waarde
Dakar werd niet bereikt. Maar wat we wel bereikten, was waardevoller: duizenden kilometers aan landschappen die je nergens anders vindt, ontmoetingen met mensen die je nooit vergeet, en het besef dat Afrika telkens weer iets in je losmaakt.
Deze reis liet op het einde zien hoe onverwacht alles kan verlopen, zelfs als je nog zo goed voorbereid vertrekt. Het is dan je persoonlijke houding – wie je bent en hoe je reageert – die je verder helpt in situaties en op plekken die je nooit eerder hebt meegemaakt.
En het mooie aan avonturen die niet gaan zoals gepland? Ze leveren altijd de beste verhalen op.
