12 juli – Eng

Toen afgelopen week bekend werd dat in sommige deelstaten het mondkapje altijd en eeuwig op moet, was mijn eerste gedachte dat het binnen een week in Andalusië ook zou zijn. En inderdaad, de president van de Junta de Andalucía kondigde zaterdagavond aan dat hij op maandag het speciale Covid comité gaat vragen of zij het er ook mee eens zijn dat het mondkapje verplicht wordt. De maatregel moet dan op dinsdag of woensdag ingaan.

Toen ik het nieuws las ontstond er meteen chaos in mijn hoofd. Ik ben namelijk helemaal klaar met het hele coronagedoe maar weet ook wel dat het virus nog steeds actief is. Ik heb alleen ernstige twijfels over de aanpak. Vroeger, zeg een half jaar geleden, kon je kritiek hebben of het ergens niet mee eens zijn en dan gewoon doorgaan met je leven. Eigen keuzes maken was toen nog een optie. En dat is wat me nu zo enorm dwars zit. De keuzevrijheid wordt beperkt op basis van aannames en angst. Ik vraag me af of ik mijn kop in het zand heb gestoken, die neiging heb ik wel eens als het gaat om dingen die ik niet zo leuk vind. Heb ik nu gewoon niet in de gaten dat we allemaal extreem veel gevaar lopen als we ons niet aan de regels houden? Wil ik niet gewoon een leuk leven leiden in een tijd dat leuk geen prioriteit meer zou moeten zijn?  

In Nederland wordt geprotesteerd tegen de diverse maatregelen. In Spanje zie je niemand die de straat op gaat en ik ben ook nog geen facebookgroepen tegengekomen die protesteren tegen de aanpak. Een ochtendje grasduinen in de kranten levert geen artikelen op van wetenschappers, artsen, filosofen of psychologen met een andere kijk op de gang van zaken. Onder het bericht over de op handen zijnde verplichting van de mondkapjes van de Junta de Andalucía staan honderden commentaren, slechts een paar daarvan zijn kritisch. In mijn Spaanse vriendenkring hoor ik wel kritiek maar de houding is over het algemeen gelaten, ze zien geen andere optie dan gewoon aan de regels voldoen. De laatste weken ben ik zeer regelmatig in Málaga, voor werk, afspraken, danslessen en bijeenkomsten. Het is weer druk op straat en het aantal mensen dat, als ze op afstand van anderen lopen, een mondkapje draagt neemt af. Tijdens de dansles is gezamenlijk besloten dat een mondkapje stoort en tijdens meet-ups zit ook iedereen lekker dicht bij elkaar te praten alsof er niets aan de hand is.

Het zijn allemaal keuzes die je nog kunt maken binnen de beperkingen die er zijn. Juist daardoor heb ik de focus kunnen leggen op het genieten van uitstapjes en contacten met mensen. Niet meer omhelzen en zoenen met onbekenden vind ik ook niet zo’n punt. Letterlijk of figuurlijk stikken achter een stukje stof vind ik wel een punt. Dat er geen goede argumenten zijn en wel een bergje tegenargumenten vind ik ook een punt. Dat leiders van landen en gemeenschappen dergelijke beslissingen kunnen nemen vind ik zo langzamerhand zelfs eng worden. Alles wat nu doorgevoerd is en wordt, zal ongetwijfeld zo blijven tot er een vaccin is. Tot op heden kan volgens de wet niemand verplicht worden zich te vaccineren. Maar je kunt mensen die dat niet doen natuurlijk wel allerlei beperkingen opleggen. En dat gaat ongetwijfeld gebeuren. Niet alleen in Spanje, maar overal ter wereld. Want we hebben blijkbaar besloten dat ziekte en dood door het Covid-19 virus niet acceptabel zijn. Elke andere oorzaak -al dan niet als gevolg van persoonlijke keuzes- van aantasting van de gezondheid of het leven, vinden we met z’n allen blijkbaar wel ok. Ik kan het niet meer rechtbreien in mijn hoofd.

Het enige dat ik nog kan bedenken is wat ik nog wil doen voordat ik door sociale controle of door de politie beperkt wordt. Dat wordt een dagje strand. Op zondag is het daar sowieso te druk, dus ik ga vandaag al het werk dat voor maandag gepland stond doen. Morgen dan nog een laatste keer te genieten zonder een wit vlak op mijn gezicht te krijgen. En vanaf dan maar weer afspreken op wat minder openbare plekken…

Maria Kupers is creative director van ESpecial Life en freelance communicatiespecialist