Tatoeage hype

Het circa 20-jarige meisje dat mijn boodschappen aan de kassa bij de Mercadona afrekent heeft duidelijk zichtbare tatoeages op beide armen. Vroeger zou dat een reden zijn geweest om haar niet aan te nemen, maar de directie van de supermarktketen gaat blijkbaar met haar tijd mee.

De media staan er bol van : voetballers (Ronaldo, Messi, Beckham), zangers (Ben, Justin Bieber, Lady Gaga) en acteurs (Johnny Depp, Sylvester Stallone, Dwight “The Rock” Johnson) pronken opzichtig met hun tattoos.

Het is bijna gemeengoed geworden er een of meerdere te hebben; niemand kijkt er meer van op. De tatoeage is doorgedrongen tot alle lagen van de bevolking, en komt voor bij jong en oud: tattoos zijn een hype !

Hoe anders was dat pakweg 20 jaar geleden: tatoeages waren voorbehouden aan zeelui (handig ter identificatie na verdrinking), volkeren zoals de Nieuw-Zeelandse Maori (gaven status aan), criminele organisaties zoals de Japanse Yakuza (als teken dat je was toegelaten), religieuze ordes (in de nek bij bepaalde boeddhistische monniken, ter aanduiding van het bereikte niveau). En een enkele excentriekeling als Prins Bernhard.

Sommige tatoeages, zoals bijvoorbeeld die van de hand van Henk Schiffmacher, zijn echte kunstwerken. Waarom die per se op het lichaam moeten worden aangebracht, in plaats van op het doek, daar zet ik persoonlijk mijn vraagtekens bij, vooral als het gaat om heel jonge mensen. Net zoals er sprake is van een groeimarkt op het gebied van het aanbrengen van tattoos, is er net zo’n groei te zien bij het verwijderen daarvan …Tatoeages zijn echter niet heel makkelijk te verwijderen bij deze spijtoptanten. Nog los van de pijn en het financiële aspect is het, puur technisch gezien, bij lang niet alle tatoeages mogelijk om ze goed weg te krijgen. Dit is afhankelijk van de diepte waarop ze in de huid zijn aangebracht, de kleur van de inkt, of ze door professionals zijn gemaakt, etc. Vaak blijft er een vervaagde afdruk van de oorspronkelijke afbeelding achter, soms een litteken.

De groeiende vraag zorgt er ook voor dat vele niet-professionele tatoeëerders aan de slag gaan. Niet alleen neemt daardoor het risico op infecties toe, maar ook het risico op excessen: deze charlatans nemen het niet zo nauw met de ethiek van het vak. Jonge mensen, met weinig geld maar veel impulsiviteit, worden daar eerder het slachtoffer van. Een extreem voorbeeld daarvan was Rick Genest, oftewel Zombie Boy. Rick, die als model werkte, kreeg wereldwijd bekendheid toen het cosmeticamerk Dermablend, gespecialiseerd in het camoufleren van littekens, wijnvlekken, etc., hem gebruikte in een commercial. De film toonde een volstrekt normale, knappe jongeman, met ontbloot bovenlijf.  Niets bijzonders, tot hij de schmink op zijn gezicht verwijderde en een afschuwelijke doodskop zichtbaar werd …

Rick had niet alleen zijn hele lichaam, maar ook zijn hele gezicht op een dusdanige manier laten tatoeëren, dat hij er uitzag als een levend skelet. Kort geleden overleed hij op 32-jarige leeftijd op macabere wijze: zelfmoord …

Excessen komen ook in mijn vak steeds vaker voor: grotesk verbouwde gezichten zijn helaas geen uitzondering meer (en dan heb ik het nog niet eens over alle Duckfaces en krankzinnig disproportionele borsten en billen). Je vraagt je altijd af wie die tatoeëerders, plastisch chirurgen en cosmetisch artsen zijn, die hier gewoon aan mee werken. Jammer genoeg worden er maar weinigen van hen publiekelijk aan de schandpaal genageld. Blijkbaar is het bij Justitie nog onvoldoende doorgedrongen dat misbruik van labiele mensen gestraft moet worden. Het enige dat ik als arts kan doen is voorlichting geven over de risico’s.

Hypes blijven echter een verschijnsel waar geen kruid tegen gewassen is.

Het enige waar je zeker van kunt zijn is dat deze tatoeage hype eens overwaait …

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*


U bent toch geen spambot? * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.