Exclusief online – Josie Kneepkens

Josie Kneepkens_aan stuur
Josie Kneepkens_aan stuur

Josie Kneepkens columns – exclusief voor ESpecial Life

De 42-jarige Josie Kneepkens heeft in Nederland van haar laatste geld een 40-jarige oude Mercedesbus gekocht. Ze wilde graag de winter in Nederland ontlopen in Zuid-Spanje: “Het leek me niet verstandig in Nederland in een amper geïsoleerde bus te leven.” Met nog 150 euro in een envelopje en geen geld meer op de bank werd dat een uitdaging. Tijdens haar reis maakt ze van alles mee. Josie beschrijft haar belevenissen exclusief voor ESpecial Life. Ze verblijft aan de Costa del Sol vanwege het klimaat en prettige leefomgeving. Zo nu en dan staat ze gewoon aan de kust op een parkeerplaats en soms weer bij mensen of een mini camping in ruil voor meewerken op allerlei vlak.

Mr. Big en De Menselijke Uitlating
Door Josie Kneepkens

Het leven in een bus heeft zo zijn voor- en nadelen. Wat bij menig camperaar bekend staat zijn de poep en pies verhalen en die wil ik jullie dan ook niet onthouden. Bij menig camperaar komt het voor dat je ‘snachts moet… De kleine boodschap is al redelijk inconvenient voor een prinsesje zoals ik die redelijk verwend is, maar de grote boodschap is vooral niet mijn hobby. Wat de gemiddelde camperaar doet is op een emmer of PottiPotti zitten (de naam alleen al) met daarin een plastic zak. Zodra het donker is, wordt de zak met betreffend uitwerpsel buiten gezet, ietwat verstopt achter de band. Iedere camperaar weet echter in stilzwijgend respect naar elkaar dat als je sochtends buitenkomt en er ligt een zak bij iemand zijn wiel wat daar in zit. Zo werd mij vertelt door een keurige pensionado. Hilarisch wordt dat in het echt, als je van een afstandje je bakje koffie nuttigt, de eigenaren van een Volkswagenbusje haast ziet krijgen, ziet instappen en ….. achteruit over hun eigen zak heen ziet rijden. Ik kan je melden dat de croissant er daarna bij mij niet meer inging en de koffie uit mijn neusgaten kwam, hi-la-risch! 😉

Ik als beginner onderweg naar het zuiden in mijn uppie tussen ervaren overwinteraars weet mijn eerste keer nog goed. Ik sta nog in Middelburg, vlak voor vertrek naar het zonnige Zuiden en nog niet helemaal ingeburgerd in dit voor mij onbekend universum van Globetrotters en Concordes. Ik dacht dat ik alles goed geregeld had, maar mijn eerste nacht is gelijk raak. Ik moet NOOIT maar dan ook NOOIT een grote boodschap na sochtends 10.00 uur. Behalve natuurlijk die eerste avond in Mr. Big zoals ik mijn lieftallige blauwe engel noem. Het is 21.00 uur savonds. Ik heb Ally Mc Beal klaar staan op mijn laptoppie, ben er eens lekker voor gaan zitten met wat kaarsjes en een glaasje als ‘Hij’ zich opdringt aan mij… “Shit”. Ach, dat gaat wel over denk ik nog, de ervaring hebbende dat ik savonds NOOIT, ik herhaal “NOOIT” moet. 21.15 uur; moeder natuur wordt ‘loeder natuur’ als ‘Hij’ toch echt een dringende fax uit Darmstad voor mij lijkt te hebben. Ik loop de bus uit, naar een gebouwtje dat zich voordoet als wc…. Ik zeg voordoet, want dat is het niet. “Kak!” Terug in de bus ontdek ik tot mijn schrik niet gedacht te hebben aan een emmer. Niet eens een plastic zak of pedaalemmerzak? Zo ver was ik nog niet gekomen in mijn hectiek. Er zit niets anders op dan mijn boeltje te pakken en met de billetjes geknepen de stad in te hobbelen op zoek naar een café.

1

Twee straten verderop zie ik ineens iemand achter een keukenraam staan die ik ken van vroeger. Verrek das handig! Ik klop op het raam en wordt niets vermoedend enthousiast ontvangen. We babbelen wat over het verleden terug naar het nu. Ondertussen heeft Moeder Natuur zich ten ruste gelegd of vindt het leuk mij te narren. Er is een toilet aanwezig op de gang, maar verder dan een kleine boodschap kom ik niet. Voor de zekerheid vraag ik bij vertrek mijn gastvrouwe een emmer te leen en een plastic zak die ik gaarne van haar meekrijg. Ik ben nog geen minuut de bus in of ja hoor, ik ‘mag’ weer. Ik zal je verdere details besparen maar laat ik je zeggen dat ik een ontzettende doos ben als het om dit soort dingen gaat en de ervaring van het op deze manier verlaten van mijn voedsel zal mij dan ook nog lang heugen. Afin, een knoop in de zak en ik wil naar buiten stappen omdat ik me verder weinig verbonden voel met dit deel van mij en het zo snel mogelijk wil lozen, maar het wemelt van het volk op dit tijdstip en er is in geen velden of wegen een prullenbak te bekennen. Mokkend leg ik ‘hem’ ff onder de bijrijdersstoel. Ik ben helderruikend dus als ik snachts wakker wordt, herinnert mijn welwerkend riekorgaan mij er aan dat er nog iemand is. Echter om dan nog in japon naar buiten te stappen zie ik niet zitten, dan maar neus onder de dekens.

De volgende morgen vroeg mijn wekker gezet en met vuilniszak en al op zoek naar een kliko gegaan. Omdat ik mij schuldig voel naar het milieu om de plastic zak met maar 1 onderdeel te bevolken doe ik nog meer afval in de zak. Dat had ik beter niet had kunnen doen. De gemeente Middelburg heeft het type prullenbak(je) met een spijl in het midden, dat resulteert in twee kleine gaatjes om uw afval in te deponeren. Onhandig sta ik de zak in de te nauwe gaatjes te proppen. ‘Hij’ is niet meer warm, maar wel zacht als ik de zak per ongeluk een keer moet draaien om hem in de prullenbak te krijgen.

joosopreis