Anouk Slegers: ‘Ik word geïnspireerd door de oude meesters’

Anouk Slegers’ schilderij in Breda’s Museum

Schermafbeelding 2016-01-06 om 10.44.19INTERVIEW MET ANOUK SLEGERS

Drie jaar geleden begon Anouk Slegers (54) uit Marbella weer te schilderen. Niet meer als hobby, maar fulltime. In de keuken met uitzicht op de tuin verfijnde zij haar schildertechnieken. ‘Ik gaf de meeste werken weg, want ik was al blij als iemand het aan de muur wilde hangen,’ bekent zij aan ESpecial Life. Nu is één van haar schilderijen in het Breda’s Museum te bewonderen…

Tekst Jeroen van der Weijden, beeld Agata Jensen

‘Daar zou je wat meer mee moeten doen!’, reageerde André Evers toen zijn echtgenote Anouk Slegers drie jaar geleden weer voorzichtig met kwasten en penselen aan de slag ging. Aan de keukentafel, haar favoriete plek in huis, haalde de voormalig marketingmanager haar creativiteit die ze van huis uit had meegekregen weer op. Ze schilderde al eerder, maar meer als hobby. Als kind droomde ze er al van om zich te gaan specialiseren in het restaureren van kunst, maar haar leven kreeg een andere wending. Ze studeerde Spaanse taal en cultuur aan de Universiteit van Utrecht en belandde daarna in het zakenleven.

Schermafbeelding 2016-01-06 om 10.43.46Inmiddels woont ze met haar gezin vijftien jaar in Spanje, waar ze de laatste paar jaar haar grote passie schilderen heeft ontdekt. Naar eigen zeggen ietwat onzeker over de eerste resultaten op de linnen doeken, stimuleerde de lovende reacties uit haar omgeving haar om verder te gaan. ‘Ik werd er meteen zo gelukkig van,’ vertelt zij. ‘Ik besloot om me helemaal op het schilderen te storten. Wilde me verder ontwikkelen in een stijl die nog het meeste geïnspireerd is op de oude Hollandse meesters.’

Als kind droomde ze er al van om zich te gaan specialiseren in het restaureren van kunst, maar haar leven kreeg een andere wending.

Anouk zocht contact met haar favoriete kunstenaar in Málaga Juan Bejar. ‘Rembrandt, Vermeer en Frans Hals hadden toch ook allemaal leerlingen, waarom zou ik niet de kunsten leren van iemand die ik bewonder,’ vroeg ze zich af.

Ze nam contact op met Bejar, maar die stond niet meteen te springen bij zijn bewonderaar.  Ik weet echt niet wat ik met je aan moet, was zijn eerste en weinig hoopgevende reactie. ‘Maar ik wist hem na verschillende bezoekjes uiteindelijk te overtuigen. Ik mocht bij hem in de leer. Heel bijzonder! Een paar maanden heb ik drie dagen per week bij en met hem mogen schilderen. Hij leerde mij de techniek van de oude meesters met hun gelaagdheid en transparantie. Dat de techniek gelaagd is, maakt het daardoor ook tijdrovend. Het liefst zou ik een doek half af schilderen omdat de ondergrond me fascineert. Om vervolgens opnieuw te beginnen en een fase verder te gaan.’ Zonder haar mentor Juan heeft Anouk nu meer eigenheid in haar werken kunnen brengen. ‘Ik wil zijn schilderijen niet kopiëren. Ik heb hem ook beloofd nooit iets wat ik in zijn stijl heb gemaakt te verkopen. Het gaat meer om de techniek die heel klassiek is. Mijn kleuren zijn wat moderner dan die van Juan.’

Luxeprobleem

Van het moment dat de van oorsprong Brabantse is begonnen met schilderen is het snel gegaan. Ze kan het eigenlijk zelf ook maar nauwelijks bevatten. De verf is nog niet gedroogd of haar schilderijen zijn al verkocht. ‘Ik kan op deze manier natuurlijk geen collectie opbouwen. Het is een luxeprobleem, dat realiseer ik me ook wel.

Daarom overweeg ik het komende jaar minder te exposeren om straks een solide collectie te kunnen presenteren. Dat ik mijn werken goed verkoop is ook motiverend, want hoeveel kunstenaars zijn er niet die hun schilderijen aan de straatstenen niet kwijt kunnen?’ Inmiddels werkt Anouk ook veel in opdracht. ‘Geen gelijkende portretten van mensen, maar ik verwerk in mijn schilderijen persoonlijke symboliek uit het leven van mijn opdrachtgevers.’    

Ze heeft op verschillende kunstbeurzen gestaan in Nederland en Spanje. ‘Heel leuk, want zo kom je in contact met andere kunstenaars en kunstliefhebbers. Dat werkt altijd heel inspirerend. De laatste beurs die ik deed was in Rotterdam tijdens de Nationale Kunstdagen. Het blijft bijzonder om te ervaren hoe het publiek reageert op je schilderijen. Alleen al het observeren van mensen in je stand is geweldig. Ik hoef mezelf niet te verkopen. Je vindt het mooi of niet. Maar hoe leuk is het dat mensen een kunstwerk waar jij een paar weken je hele ziel en zaligheid in hebt gelegd, thuis een mooi plekje geven. Dat je mensen kunt ontroeren met je schilderij.

Ook worden opdrachtgevers uitgedaagd in hun eigen leven te duiken, zodat ik daar de juiste ‘vertaling’ in het schilderij aan kan geven. Die interactie is voor mij van groot belang. Het zet alles in de juiste context. Het voelt als een eer in het persoonlijke leven van een ander te worden toegelaten.’

DSC_9724

Van Gogh

Zo’n liefhebber is Anouk niet eens van de schilderijen van Vincent van Gogh, maar toch deed ze verleden jaar mee aan een Nationale schilderwedstrijd die was georganiseerd omdat het 125 jaar geleden was dat de wereldberoemde kunstenaar overleed. Ruim duizend kunstenaars deden mee en maakten, zo was de opdracht, een werk met een link naar Vincent van Gogh. ‘Ik was al overdonderd dat ik bij de laatste 125 zat,’ vervolgt ze. ‘Maar dat ik ook nog eens op de vierde plek zou eindigen, had ik nooit durven dromen. Ook dit werk had ik al verkocht voordat het in het Breda’s Museum kwam te hangen. De directrice van het Van Gogh Museum in Amsterdam wilde het later kopen voor haar privécollectie, maar dat kon dus niet meer. Het is toch geweldig dat een vooraanstaand persoon uit de Nederlandse kunstwereld jouw schilderij wil aanschaffen. Een mooi compliment.’ De 125 schilderijen die zijn geselecteerd, waaronder die van Anouk, zijn nog tot 24 januari in het Breda’s Museum te zien.

Het blijft volgens Slegers trouwens wonderlijk dat Van Gogh in zijn leven maar één schilderij verkocht en in armoede stierf. ‘Na zijn dood nam zijn schoonzus zijn doeken vanuit Zuid-Frankrijk maar mee naar Nederland om ze onder de familieleden te verdelen. Veel waarde werd er niet eens aan gehecht. De kinderen voetbalde er nog net niet mee. Uiteindelijk was er iemand die ze bij elkaar raapte om er een museumpje mee te beginnen. We weten inmiddels allemaal waar dat toe heeft geleid. Opeens begonnen mensen het wél te waarderen en paste het plotseling in een kunststroming. Zo gek kan het gaan.’

DSC_9737-favoriet-2-jeroen

‘Ik kan op deze manier natuurlijk geen collectie opbouwen’

Flamenco 

De woorden van haar man André Evers, dierenarts en eigenaar van Pointer Veterinary Clinic in Nueva Andalucia, zijn ter harte genomen. Anouk heeft met haar, tot drie jaar geleden, verborgen talent iets gedaan. Al kon ze toen nooit vermoeden dat ze in zo’n korte tijd zou uitgroeien tot een zeer gerespecteerd kunstenares. ‘Dat ontroert me echt. Heel onwerkelijk. Ik ben mijn grote leermeester Juan Bejar daar ook zeer dankbaar voor. Hij heeft me op het juiste spoor gezet.’

Anouk zit vele uren per dag gedisciplineerd en vol overgave achter haar ezel. In alle stilte. ‘De kinderen naar school, André naar zijn werk, dus niemand die me stoort. Ik heb ook even boven de dierenartspraktijk gewerkt, maar dan kwam André af en toe gezellig langs om koffie te drinken. Dat werkt dus niet. Dan ben ik afgeleid. De keuken, dat is nu mijn werkterrein. Tijdens het eten even druk, maar daarna is iedereen weer gevlogen en werk ik soms tot diep in de nacht door. Je vergeet de tijd als je aan het schilderen bent.’

Gepassioneerd met iets bezig zijn, is Anouk niet vreemd. Zo stortte zij zich toen zij in Spanje kwam wonen vol overgave op Flamenco dansen. En ook dit deed zij niet onverdienstelijk. ‘Ik was daar tamelijk fanatiek in,’ zegt ze. ‘Danste ik als enige buitenlander op zo’n lokaal schooltje en daarna op de academie in Marbella. Op Aloha, de school van onze kinderen, vroegen ze na een jaar: jij danst toch Flamenco?

Kun je geen dansles geven bij ons op school? Dat ben ik toen gaan doen. Stond ik met de leerlingen tijdens de feria’s Flamenco te dansen. En in het theater. Hartstikke leuk. Later danste ik ook in hotels, maar dat voelde niet goed. Je staat daar toch als oer-Hollandse in een Flamencojurk voor toeristen te dansen. Beetje raar. Toen ben ik gestopt.’

Nederland

Anouk’s zoon Jorn (21) is naar Nederland vertrokken om te studeren en Auke (15) en dochter Maxime (17) zitten nog op school in Marbella. Zij zullen uiteindelijk ook naar Nederland gaan om verder te leren. ‘Ik zal dan ook wat vaker in Nederland zijn. Eigenlijk zoeken we daar een tweede huisje. Wij vinden Spanje nog altijd een heerlijk land om te wonen, maar komen ook graag in Nederland. Nu ik bezig ben met schilderen vind ik het helemaal leuk om naar Amsterdam te gaan. Toch het walhalla wat kunst betreft. Ook bezoek ik graag musea en galeries in Nederland en kunstbeurzen. Het beste van twee landen, dat is natuurlijk ideaal.’

Een grote uitdaging die Anouk nu te wachten staat, is het decoreren van een hotelkamer van Hostal Plaza in San Pedro. ‘Eens kijken hoe mijn images het in het groot doen.’

Schermafbeelding 2016-01-06 om 10.45.37

1. Viscious love uit de serie El mundo de Oh! Imaginaire afbeeldingen van een bedacht hiernamaals.

2. Food for Thoughts: uit de Renaissance serie. Meerdere malen gebruikt voor persoonsgebonden opdrachten en nu voor de hoofd decoratie in Hostal Plaza.

3. Vergankelijk verleden: uit de Klassieke serie.

4. Wellust: uit de serie de 7 Hoofdzonden.

5. Mata Miel.

6. Match made in heaven (schilderij uit een serie van 2).

————————————

Lijst exposities van Anouk Slegers in 2016 (www.anoukslegers.nl):

19 november 2015 – 24 januari 2016 Breda 125 jaar van Gogh – Breda’s Museum
10 januari – 21 februari 2016 Den Bosch in galerie Grange de Paul
5 maart 2016 in Almuñecar – Art Festival Arte y Más
10 – 15 maart 2016 Cómpeta in Galeria de la Luz
Eind mei 2016 Marbella expositie met Joris Marjot (locatie nog niet bekend)
24 – 25 september 2016 Amsterdam tijdens de Annual Dutch Art Fair
November 2016 Rotterdam tijdens de Nationale Kunst-dagen in Ahoy

————————————-

Uit het juryrapport van de van Nederlandse Van Gogh Schilderwedstrijd:

… “Het Aardappeletertje van Anouk Slegers is een vreemde eend in de bijt. En wordt daarmee door de jury als een verademing ervaren in het geheel van de 1.000 inzendingen. Het is een bijzonder werk met een sterke eigenheid die schatplichtig is aan de 17e-eeuwse schilderkunst. Vincent’s aardappel wordt hier vormgegeven als de proeve van bekwaamheid die een geschilde citroen in de Gouden Eeuw was. Met veel aandacht voor textuur en een weldoordachte compositie is zij hierdoor en terechte finaliste!” …

————————————-

Een fagment uit brieven van haar leermeester Juan Bejar:

“La obra de Anouk me parece un gran obra, tanto en su composición como en el color y, sobre todo y para mí más importante, en su contenido: es sugerente y misterioso como, por ejemplo, la pintura de Magritte; la literatura de Kafka; La interpretación de los sueños de Freud, etc…Hace cuadros que te hacen pensar, y de un surrealismo bastante poético!!!”

De vertaling hiervan: Het werk van Anouk is groots in zijn kleinheid zowel in zijn compositie als in kleur en vooral, voor mij het allerbelangrijkste, qua inhoud!  Deze is suggestief en mysterieus zoals de schilderijen van Magritte, de literatuur van Kafka, de interpretatie van Freud’s dromen, etc. Haar schilderijen zetten je aan het denken en bevatten een sterk poëtisch surrealisme. Ze plaatst historische personages in de hedendaagse tijd en schrikt niet terug voor het toevoegen van elementen die voor een disbalans en tegenstrijdigheid zorgen, hetgeen haar schilderijen interessant maakt.

Schermafbeelding 2016-01-06 om 10.43.38