Vóór het zingen de kerk uit, God straft gelijk!

Janvenderburg

Vóór het zingen de kerk uit …

Jan G.M. van der Burg

Onderweg naar Nederland worden we in de buurt van Epinal verwacht op een feestje. Drie dagen (visite en verse vis blijven niet langer fris) met familie in een romantisch landelijke setting. Het overdadige kleurenpalet van het bosrijke landschap en de aangenaam zwoele atmosfeer van een echte Indian Summer beloven een prachtig weekend. De avond van de aankomst vieren we de verjaardag van de heer des huizes met oude filmpjes en een ludieke Bingo variant. Rijkelijk gelardeerd met veel gelach en gelag. Toch op een redelijke tijd te bedde; de dag was lang en morgen lonkt de kapel. Omdat we graag het nuttige met het aangename verenigen hebben we een leerzaam tripje bedacht naar ‘La Chapelle de Notre Dame du Haut Ronchamp’. Een architectonisch wonder van de Frans-Zwitserse ontwerper, kunstenaar, architect en schrijver Le Corbusier. Na een echt Frans ontbijtje – grote kom koffie met veel melk, een stukje stokbrood om te soppen en een vers croissantje (de bakker komt hier nog langs de deur!) – rijden we door het wellustig rollende landschap naar Ronchamp. Een uurtje maar. Dan – boven op een heuvel, door de vele hoge bomen aan het zicht onttrokken – verheft zich, onder de felblauwe lucht, het witte grof gepleisterde bouwwerk met zijn wulpse dak. Klaargekomen in 1955, modern, organisch met bizarre vormen, en verspreid geplaatste rechthoekige gaten in de dikke hellende muren. En binnen de rust, de ruimte en de theatrale lichtinval voor intense meditatie. Prachtige nissen met felgekleurde, grillig gebrandschilderde ramen en handgeschreven teksten. Een adembenemende, bijna extatische ervaring. Nog versterkt door de entree van een tiental grijs geklede Franciscaanse nonnen die geruisloos naar de aparte kleine nis met een sober bij-altaar schuifelen. Zij nemen devoot plaats op de paar banken ervoor. De dienstdoende geestelijke staat in het hemelse licht van de meters hoge nis, de toren van de kapel. Mijn beide reisgenoten en ik nemen ingetogen plaats achter de nonnen. We laten de serene rust op ons inwerken, maar niet voor lang. Als echte toeristen houden we het nog voor het hoogtepunt van de plechtigheid voor gezien en trekken we ons al fotograferend naar buiten terug om alle lusten voor het oog toch vooral voor eeuwig vast te leggen. Flarden van timide gezang van de nonnen achtervolgen ons. We zijn te vroeg weggegaan.

Het schiet me direct te binnen: vóór het zingen de kerk uitgaan….

Diep onder de indruk rijden we terug naar ‘huis’ en nauwelijks vier kilometer daar vandaan passeert ons een tegenligger. Dat denken we in ieder geval. Totdat de tegenligger in de grote SUV blijkbaar andere plannen heeft en zonder richtingaanwijzer pal vóór ons linksaf wil slaan, een lokaal binnenweggetje in. Later zal de SUVverd verklaren ons totaal niet gezien te hebben door de lage zon en de lange schaduw van de donkere bomen. Een frontale doodsklap volgt. Politie, dépannage, ambulances. Twee dagen observatie in een Frans ziekenhuis. Maar… airbags, kreukelzone en veiligheidsgordels hebben hun werk naar behoren gedaan, dus het blijft bij totaal tien gebroken ribben voor ons drieën, een auto total loss en een familie-uitje dramatisch ontspoord. Als we (een beetje bekomen van de schrik) elkaar in de wandelgang van het ziekenhuis treffen – in operatiekleding en slepend met een infuus standaard – zijn we het snel eens:

‘Vóór het zingen de kerk uit?’  God straft gelijk!

Wie is Jan G.M. van der Burg?

Janvenderburg

Jan G.M. van der Burg (3 december 1949) groeit op in een beschermde omgeving in de periferie van de Rotterdamse haven. Na de HBS opleiding in de roerige zestiger jaren en de bekende 12 ambachten en 13 ongelukken ontwikkelde hij zich via een praktijkopleiding op een reclamebureau, een Amerikaanse Art cursus en diverse workshops tot grafisch ontwerper. Zijn eigen studio voor grafische vormgeving groeide uit tot een gerenommeerd designbureau met een reputatie op het gebied van identiteit. Voor bedrijven als Nutricia, Shell, PTT, FME, Drager, Gispen, Brinkers, Waayer ontwerpt hij logo’s, huisstijlen, documentatie, manuals, verpakkingen en winkelformules.

Onder het pseudoniem Yannik, maakt hij op fotografie gebaseerde en digitaal gemanipuleerde kunst en treed daarmee voor het eerst naar buiten tijdens de Millenium expositie in galerie Port Zélande. Van zijn portretcollages is “Koningskoppel”, gemaakt in opdracht van de Koning Willem I stichting, het bekendst.

In 1998 ontwerpt hij “Waterburgt”. Ir. Frank Ruiter schrijft over dat huis: “Een gebouw met een ziel. Moderne architectuur leeft en blijft eeuwig jong of we nu praten over de villa’s van Berlage, de woningbouwcomplexen van de Amsterdamse school of de woningen van Rietveld, Duiker, Brinkman en Van der Vlugt. In dit rijtje past ook dit manifest aan de Rotte”.

Omslag-oplage-Vrijstaand+LR-1

Na de eeuwwisseling worden het designbureau en Waterburgt verruild voor een verblijf van vijf jaar in het (culinair) aantrekkelijke binnenland van Zuid-Frankrijk en nog eens tien jaar aan de zuidkust van Spanje. Daar werkt hij ook intensief aan de ontwikkeling van een kunstpaleis in de haven van Marbella: “El Arca de Arte”. Doel: meer begrip voor elkaars cultuur door uitwisseling over kunst tussen mensen van drie religies rondom de Middellandse Zee.

Over de ervaringen met het wonen in Frankrijk en Spanje publiceerde hij de boeken “Enchanté…” (ISBN 97890860012) en “En nu naar SPANJE” (ISBN 9789086550050). Ook schreef hij over gezondheid, bewegen en (lekker) eten in “VERGEET DiETEN” (ISBN 9789086550005). Een poging om media aandacht te verschuiven van heilloze diëten naar een gezonde leefstijl met het accent op lang vergeten en simpele, goede gewoontes.

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*


U bent toch geen spambot? * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.